معاونت امور بهداشتی

سپیده غلامی کارشناس سلامت سالمندان معاونت بهداشت در گفتگو با روابط عمومی معاونت بهداشت در خصوص جامعه دوستدار سالمند گفت: جامعه دوستدار سالمند، تنها ارائه خدمات درمانی نیست، بلکه محیطی است که در آن سالمندان احساس امنیت، احترام، آرامش و از همه مهم‌تر «استقلال» داشته باشند؛ جامعه‌ای که در آن فرد سالمند احساس نکند به دلیل سنش از چرخه زندگی اجتماعی کنار گذاشته شده، بلکه بتواند مانند هر فرد دیگری در فعالیت‌های فرهنگی، ورزشی و خانوادگی حضور فعال داشته باشد.

وی در ادامه افزود: یکی از بزرگترین باورهای غلط این است که مناسب‌سازی را فقط در ساخت رمپ می‌بینند. درحالیکه ساخت رمپ لازم است اما کافی نیست. یک محیط فیزیکی دوستدار سالمند یعنی پیاده‌روهای هموار، زمان کافی در چراغ‌های عابر پیاده برای عبور آرام‌تر، وجود نیمکت برای استراحت در مسیر، روشنایی کافی، تابلوهای خوانا و حمل‌ونقلی که سالمند بتواند راحت و با هزینه مناسب از آن استفاده کند. هدف این است که سالمند حتی با وجود کاهش بینایی یا توان حرکتی، همچنان بتواند با عزت و امنیت در شهر حضور داشته باشد.

غلامی همچنین در خصوص ایجاد تغییرات کوچکی برای جلوگیری از حوادث بزرگ اضافه نمود: خانه باید با تغییر توانایی‌های فرد هماهنگ شود. بسیاری از زمین‌خوردگی‌های خطرناک در خانه، علت‌های قابل پیشگیری دارند؛ مواردی مثل فرش‌های لغزنده، سیم‌های رها شده روی زمین، نور کم در راهروها، پله‌های بدون دستگیره و حمام‌های خیس. توصیه می‌کنیم مسیر اتاق خواب تا سرویس بهداشتی را همیشه روشن و خلوت نگه دارید. در حمام حتماً دستگیره‌های ثابت نصب کنید و وسایل پرکاربرد را در دسترس قرار دهید. حتی نکته ساده‌ای مثل جایگزین کردن دمپایی‌های لغزنده با کفش‌های پشت‌بسته و مناسب، می‌تواند بسیار ایمن‌تر باشد.

 

کارشناس سالمندان معاونت بهداشت ضمن تاکید بر لزوم بهسازی محیط و امن کردن محیط برای سالمندان ادامه داد: بهسازی را می‌توان از یک مشاهده ساده آغاز کرد و پیشنهاد ما به همراهان و مراقبان این است که یک بار مسیر خانه تا مقصد روزانه را دقیقاً از نگاه سالمند طی کنند. ببینند کجاها مانع وجود دارد، کجاها روشنایی کم است یا عابر پیاده اذیت می‌شود. موارد فوری را در خانه اصلاح کنند و مشکلات محله را به شهرداری یا شورای محله گزارش دهند. نکته جالب اینجاست که طراحی محیط دوستدار سالمند، فقط به نفع آن‌ها نیست؛ بلکه کودکان، زنان باردار و افراد دارای معلولیت هم از این تغییرات سود می‌برند.

غلامی در خصوص رفتار جامعه و نقش مردم و مراقبان در این زنجیره گفت: محیط فیزیکی تنها نیمی از راه است؛ نیمه دیگر «رفتار انسانی» است. احترام گذاشتن، با حوصله گوش دادن و کمک کردن بدون اینکه استقلال سالمند را از او بگیریم، از حیاتی‌ترین نشانه‌هاست. مراقبان باید حواسشان باشد که بیش از حد به سالمند وابسته نکنند، بلکه کمک کنند تا حد امکان توانایی‌هایش را حفظ کند. با آن‌ها با حوصله صحبت کنید، توضیحات را روشن بگویید و برای شنیدن پاسخ آن‌ها زمان بگذارید تا احساس ارزشمندی و تعلق کنند.

غلامی در پایان افزود:  جامعه دوستدار سالمند، جامعه‌ای نیست که «فقط» برای سالمندان ساخته شده باشد؛ بلکه جامعه‌ای است که برای «همه سنین» انسانی و قابل دسترس باشد. چون حقیقت این است که اگر همه ما فرصت زندگی طولانی داشته باشیم، روزی ما هم سالمند خواهیم شد. پس امروز برای آینده خودمان، محیطی انسانی‌تر بسازیم.